
Fyrir daga bílsins var Kjölur eða Kjalvegur fjölfarnasta leið milli Norður- og Suðurlands. Kjölur nefnist hæsta svæðið (spildan) milli Langjökuls og Hofsjökuls þar sem vatnaskil eru (eins og kjölur báts (keel) á hvolfi). Þar sem Kjölur er í raun skarð á milli tveggja stórra jökla verða þar gjarnan skyndilegar og stundum ófyrirséðar veðurbreytingar.
Um miðja 18. öld lögðust ferðir yfir Kjöl af að heita má. Hvort sögur af útilegubyggðum og tröllum fældu menn frá ferðum um Kjöl er erfitt um að segja en hitt er víst að útilegumenn héldu þar til og ferðamenn urðu þar úti. Frægust er án efa sagan af ferð Reynistaðabræðra og fylgdarmanna, er sendir voru frá Reynistað í Skagafirði suður í Skaftafellssýslur til að kaupa fé. Á leiðinni norður um haustið hrepptu þeir aftakaveður með frosti og miklum vindi og sáust ekki lifandi síðar. Af ferðum þeirra spunnust ýmsar sögu, ekki síst vegna þess að lík tveggja fundust ekki fyrr en ári eftir að þeir hurfu, næstu tveggja 65 árum síðar en lík eins hefur haldrei fundist.
(Heimildir: Hrakningar og heiðavegir e. Pálma Hannesson og Jón Eyþórsson)